#12 Kandidatenlijst

Marian Rikken-Buitelaar

Marian Rikken-Buitelaar

Over Marian Rikken-Buitelaar

06-55078946mr.rikken@kpnmail.nl

Mijn naam is Marian Rikken-Buitelaar (1951), moeder van vier kinderen en oma van twee kleinkinderen. Vanaf mijn 16e heb ik gewerkt en in deze 50 jaar ook veel beroerde ervaringen meegemaakt met, onder en voor bazen, die het allemaal niet altijd eerlijk wisten te doen. Sinds 2012 ben ik met vroegpensioen
> Met nu een energetische Gezondheidspraktijk aan huis.

Eerlijke Kansen, Eerlijk Delen, Zorgen voor Elkaar zijn de belangrijkste uitgangspunten van de sociaaldemocratie en daarom voel ik mij thuis bij de PvdA. Dat was voor mijn vader en moeder niet gemakkelijk. Twee hardwerkende mensen, door de oorlog de angst dat met een rode partij de communisten ons land binnenkwamen. En toch werd het geaccepteerd, omdat ik kon uitleggen, dat Willem Drees en de Vakbond ervoor zorg(d)en, dat het leven voor de ‘gewone’ man en vrouw er beter uit ziet. “En dat zijn wij! toch ‘die gewone man’ krap in loon en zware arbeidsomstandigheden.” Ook zijn wij uit twee eerlijke boerenfamilies en een toch vaak op neergekeken arbeidersklasse ‘volgzaam’ opgevoed. Met de boodschap van (voor)ouders, dat de pastoor, de dokter en de burgemeester het ‘t beste weten en je daar naar luistert. En vooral naar bazen, waar de boterham verdiend moet worden en je maar beter niks zegt als de boel niet klopt. En toen ik – een braaf meisje – ging werken en de oneerlijke kant ervan ontdekte, besloot ik daar én voor mijzelf niet én voor niemand op de onder-de-duim-gehouden werkvloer nog tevreden mee te zijn. Ik ging mij verdiepen in de arbeidersbeweging en werd lid van de FNV én de PvdA
> Niet gemakkelijk om te doen, maar ik ben er tot op de dag van vandaag trots op en tevreden mee.

Sinds de beroerde verkiezingsuitslag in 2017 heb ik sterker de behoefte in de rode familie weer zichtbaar te zijn. Wat sinds onze Koen op 7 maart 2010 in Groesbeek bij De Hoeve is vermoord, niet zomaar gemakkelijk is, omdat ik na die rampnacht als zwaar bedroefde moeder en mantelverzorgende echtgenote bezig ben met
> Hoe komen wij en ik als moeder van ons gezin dit in godsnaam te boven?

En ondanks, dat een moord in een gezin nooit te bevatten is, lukt het mij nu na bijna 8 jaar beetje bij beetje het leven buiten de deur op te pakken. En hoe vreemd ‘blij’ ook klinkt, ben ik daar blij mee
> En voelt het fijn weer voorzichtig terug te kunnen zijn.

Tot 2010 was ik lang actief bij Kledingbeurs Hebbes, voorzitter van de Ouderraad en lid van de Medezeggenschapsraad van OBS De Sieppe. Met al deze ervaringen, sinds ik na de ULO ben gaan werken, later als huisvrouw, werkende moeder en kostwinner met het 10 jaar mee-verzorgen van mijn dementerende moeder in haar verpleegtehuis, kan ik wel zeggen ‘gepokt en gemazeld’ te zijn in wat de politiek anders hoort te kiezen en voor elkaar hoort te krijgen met scherp de sociaaldemocratie voor ogen én dus in de PvdA. Al heeft het nemen van verantwoordelijkheid ons landelijk beroerd en toch onterecht opgebroken, het blijft belangrijk mee te doen en vóóral mee te kunnen beslissen
> Oók als dat in de gemeentelijke politiek echt niet altijd de gemakkelijkste of leukste klus is.

Ik vind het als sociaaldemocraat een maatschappelijke plicht mij hard te maken voor het gedachtengoed van Zorgen voor Elkaar; Eerlijke Kansen; Eerlijk Delen; een Veilig Bestaan voor elk kind, elke vrouw, elke man op de wereld
> Om tevreden te Wonen, passend te Leren, gelijk betaald en beschermd onbetaald te Werken, duurzaam en fatsoenlijk te kunnen Leven.

Kortom: met elkaar de boel in het veel betere reine brengen. met in hoofd en hart een Joop den Uijl, Ien Dales, Wim Kok, John Kennedy, Gerdi Verbeet, Sonja Barend, Khadija Arib, Sharon Dijksma en in veel mijn rolmodel, feministe Hedy d’Ancona
> Trouw aan jezelf met de moed dat wat ‘niet klopt’ of erger ‘niet deugt’ hardop te zeggen en te willen veranderen in de traditie van de internationale beweging, de Sociaal Democratie.